hep hüzünlerin şehrimi olacaksın, 
her yaprak düşüşünde zihnime vuran 
tırmalayıp duran kulaklarımı kısık sesiyle
kelimelerin anlaşılmıyor, düşüncelerin ki sarhoş 
halinde bir çelimsizlik
her görmeye yeltenişimden anlıyorum,
sararıyorsun. 
sonbahar misali
ben yürüdükçe benden kaçıyor,
ben kaçtıkça üstüme geliyorsun!
gözlerini kalbine düğümlemişsin belli
kalbini gizlemeye devam et
usul usul yanıltıyorsun beni
hani yanılgılara alışık olmasam
derim ki bu ses kalbinin sesi...